Michougué

uçurtma.adam

2011-05-19T00:33:00.001+03:00

Gökyüzüne yanlızlığını sığdırabilecek kadar
büyük bir yüreğe sahipti o...
Yüreği rüzgarın başını okşamasıyla durgunlaşıp
gözleri uzaklara dalan bir çocuğun uçurtması gibi
süzülerek dans ediyordu sanki gökyüzünde...
Öyle uyumluydu ki maviye yüreğinin rengi,
uçurtma sandılar yüzyıllar boyu...
Belki de gökyüzüne dalarken gözleri,
elleri küçük ama yüreği kocaman bir uçurtmaydı o...
çünkü suskun bir çocuktan almıştı bakışlarını...
ve artık suskun bir adamdı o...
ve aynı zamanda bir uçurtma...

yapamadığımız...

2011-04-11T06:02:00.001+03:00

Akşam kapı eşiğinde bir terli giysi gibi,
Soyunmak vardı derdinden evrenin...
Bir entari serinliğini giyinmek,
...Kendi derdini tespih gibi çekmek elinde...

Yün örmen vardı akşamları koltuğa gömülü,
Karşında polisiye roman okumak vardı...
Sorgusuz bakışmak yoruldukça gözlerimiz,
Sevinçsiz gülmek, üzüntüsüz ağlamak..

Oturmağa konuklar gelmesi bazen,
Çevresinde bir masanın kaygısız...
Sıcacık konularda bir demli çay gibi,
Bilmedik komşularla konuşmak...

Dünyamızla uyuşmak vardı...
Oyunun sonunu görmeden oynamak;
Sevinebilmek kazandığına,
Yitirdiğine yerinebilmek...

Düşünmeyebilmek yoruldukça düşünmekten,
Kamaştıkça örtebilmek gözlerini...
Düşlerde bile ışıktan sakınarak kendini;
Uyayabilmek vardı vaktinde rahat...

Bülent ECEVİT

şimdi bunların hepsini seninle yapabilmek vardı ey sevgili...

2011-03-24T17:26:00.002+02:00

Sana gelirken hep ellerim ceplerimde gelirdim, olur da aşkımın elleri üşümüştür... Avuçlarımda ısıtırım diyerekten... A. İlhan

2011-03-03T18:37:00.005+02:00

Uçurtması tellere takılan şanssız çocuk! Tebeşir lekeli önlüğünü çıkarır çıkarmaz koşaradım yaşadığın hayal kırıklığına aldırma sen.. Büyüdükçe hayallerin takılacak uçurtma yerine t’ellere.. Ve aşk bile kuyruğunu sallayacak o gamsız uçurtma gibi sadece..

Faruk Köse

2011-03-03T16:42:00.004+02:00

Yüreğimin içine akıyor yalnızlığımla her dakika biraz daha çoğalan hüznüm. Yokluğunda özlem adına kurulmuş her cümle daha çok işliyor içime. Daha çok yakıyor küçücük, avuç kadar ama koskocaman özleminin bile dolduramadığı yüreğimi. Seni özlüyorum; çünkü dinlediğim her şarkı -ilginçtir- sanki sana yazılmış. Ve ben seni sevip, özledikçe senin için çalacak evrendeki her müzik...

küçükhikayelervakti

2011-02-24T17:18:00.005+02:00

Yağmura karşı yürümek. Bir yolculuğa çıkmak, yolculuğun tam ortasında yağmura yakalanmak, ıslanırken seke seke zıplayıp şarkı söylemek. İçinden önce, sonra bağıra çağıra... uzun bir yolculuğa çıkmak, uzun bir yolda uzun süre yağacak olan bir yağmura yakalanmak... kimseler yok. Hiçkimse... Arada bir şehirler arası yolculuklarda babalarını aramakla hayatlarını sürdüren insanlar geçip gidiyor, başka hiçkimse yok. Bir de uçurtma adam. Onun hayatıysa bir gizem. Birgün birlikte çıkarsak bir yolculuğa ancak o zaman tanıyabilirim onu; çünkü bir insanı tanımak için onunla yolculuğa çıkmak gerekir, der benim bibi halam. Hep doğru söyler, dedikleri hep çıkar. Kahvefalımda söyledikleri gibi. Kocaman bir tavus kuşun var çocuk. Ve kocaman bir leylek. Gagasında bir müjde, bir yolculuğa çıkmış, sana doğru geliyor. Ama benim evimin bacası yok ki bibi. Bir şöminem de olmadı benim hiç. O yüzden noel baba hiç uğramadı bizim binaya. O kadar yazdım, çizdim. Hatta hayatın rengini bile değiştirdim. Hangi çocuk başarır bunları? Ama gelmedi. Ya hayat küçümsedi beni, küçücük ellerime bakarak; ya da noel baba ile leylek bacasız bir çocuğa hediye verilmez diye vazgeçtiler benden. Aslında yünlü bir çorabım da olmadı benim, içine hediyeler koyulsun diye duvara asayım...

sen hiç seni seven birinden renkli misketler aldın mı? Bir avuç renkli misketlerim vardı benim, bir başka sevenden bana getirilmiş. Onlarla oynadım mı hiç? Hayır. Sevgiyle oynanır mı? O misketlerin içinde sevgi var, tek tek yüreğinden kopartılıp içine koyulmuş. Oynamam. Bakarım, avucumda sıkıca tutarım ama oynamam; çünkü birbirine vuramam ki ben onları, ya canları acırsa?

Küçük bir ayıcığım vardı benim. Avucunun içini tutunca kalbi ışıldar ve ben ne dersem aynısını tekrarlardı. Ne zaman bir yerim ağrısa –özellikle dişim- ona, “senin de dişin ağrıyor mu?” diye sorardım. Hemen cevap verirdi.

-Senin de dişin ağrıyor mu? Hor hor horrr...
-Evet, ayıcık. Benim de dişim ağrıyor...

Öyle bir şey işte...

2011-02-09T02:31:00.005+02:00

Hani pembe akide şekerleri vardır bilir misiniz, onların bir baygın pembesi, insanın içine yayılan bir kokusu vardır.

Aşk öyle bir şey işte...

Nezihe Meriç

neden, bilmiyorum.

2011-01-12T19:23:00.006+02:00

Senin kim olduğunu, neden içimde olduğunu, içimde neden sustuğunu, neden gözlerinin her zaman dolduğunu bilmiyorum, içinin neden bu kadar acıdığını, bana bundan neden bahsetmediğini, her geçen gün biraz daha eriyip bittiğini, sesinin hiç çıkmadığını, insanlara bakarken paramparça yüreğinden neden hiç bahsedemediğini bilmiyorum.

neden bir şeylerin altında yürümeden kendini dinleyemediğini, neden sadece bu şekilde iyi hissedebildiğini, uzun ve kar kaplı kaldırımlarda yürümeyi sevdiğini, yusuftutanların seslerini duymadan neden uyuyamadığını bilmiyorum

onu neden sevdiğini, neden sevdiğini, onu neden, neden... bilmiyorum...

onun seni neden bilmediğini, senin onu neden içinde taşıdığını, neden çiçekleri koklarken onu hatırladığını, kendinle neden tanışmadığını, onunla kendini neden tanıştırmadığını, ya da onun neden seninle tanışmadığını bilmiyorum.

böyle bir saflığın, aynı zamanda acının aynı anda neden yaşanabildiğini, neden bu kadar haksızlığa kimsenin karşı çıkmadığını, neden doğal karşıladıklarını bilmiyorum.

bilmiyorum, bilemiyorum.

sen biliyor musun?

neden?

zamanyedi

2010-12-21T20:23:00.001+02:00

affedilecek ve yaşanabilecek bir yanı kaldı mı bilmiyorum ama...
sen yanımdayken özleyebileceğin başka bir varlığın olmadığını bilmeyi özlüyorum
ve sen varken yaşanan her kışın -doğaya nasıl bir inatsa- sıcacık geçtiğini...
belki de hala saklıyorsundur
giderken sana miras bıraktığım
ellerinin kuruduğu zamanlardan başlayıp
karlı yolculuklarla son bulan yüreğimdeki o ince sızıyı...

kalıcı bir yanı kalmamışken yağmurun bile
biliyorum, o sızı hiç geçmiyor kısacık ömrümüz yettiği sürece
senden bana kalan bir şeyler olmalı diyordun
ama kötü bir zamanyediyim ben
vakit bulamadım sana bir şey bırakmaya
yüreğime daha fazla sığdıramadığım o ince sızıdan başka...

kimbilir...
belki de hala saklıyorsundur...

sana bıraktığım o ince sızıya bakıp
alev alev yakıyor da olabilirsin anılarımızı
küllere dönüşüyor olabilir yokluğum
ve savuruyorsundur çok uzaklara,
çünkü kasabalı aşıklar gibiydin sen
bu nasıl olabilir diye sormazdın hiç.

şimdi derin bir uykudayım ama gözlerim hep açık....
görüyor ve hala hissediyorum
senin de birgün başkasına bırakacağın
-içinde bir yerlerde sakladığın-
o ince sızıyı....

2010-08-11T00:59:00.010+03:00

Özledim sesini ne olur konuş, bir gül açtır zamanların ötesinden. Karanlıklar içindeyim, kapkarayım bugün gel. Gök mavisinden, deniz mavisinden bana bir şarkı söyle. İçimde bir şey kımıldıyor, gözlerim kan çanağı, yorgunum, uykusuzum, bir baksana ne haldeyim deli divane... Yaralıyım, çaresizim, umutsuzum, bana bir şarkı söyle...

Yağmur ol yağ üstüme, güneş ol ısıt, dökül karanlığıma ışıklar gibi... Al beni, en uzaklara götür, sesin aksın içimde bir pınar gibi, bana bir şarkı söyle.

Bütün renkleri kat birbirine, buram buram bir turuncu getir geçen yazdan. Bir tüy gibi, bir bahar dalı gibi hafiften, inceden, güzelden, en beyazdan bana bir şarkı söyle...

Bazan kar nasıl hazin yağar bilirsin, kurşuni bir gökyüzünden ağlamaklı... İşte öyleyim, kapkarayım bu gün gel, en hüzünlü sesinle, en dokunaklı bana bir şarkı söyle...

Ümit Yaşar Oğuzcan

yıkılmış bir şehirdir kalbim...

2010-08-11T00:26:00.009+03:00

Ne zaman elin elime değse insan yüreğim o zaman çarpar, yalnızlık bir o zaman terkeder beni. Tutar eşşiz gözlerin dağınık saçlarımdan, o ışıktan dünyasına sürükler beni. Ellerin bir bir ayıklar eski halimden ne kalmışsa. Doldurur sevgiyle, umutla, aşkla... Suyum çekilmişse, içim boşalmışsa verdiğin mutluluktan, sunduğun aydınlıktan... Bir anda değişir bakışlarım, çözülmüş bir yumağı yeniden sarmaya başlarım...

Işıkların demet demet, denizlerin dalga dalga gelir üstüme. Yokluğun ölüme, varlığın aşka çağırır bir yandan. Bilirim, biraz sonra gideceksin. Saatleri durduramam, insanları öldüremem, ne çare ben de gücsüzüm bir yerde... Kadere karşı duramam ve işte çirkin alınyazım sensizliğe mahkum eder... İşte o zaman yıkılmış bir şehirdir kalbim, içinde baykuşlar öter...
Ümit Yaşar

İyi ki vardı...

2010-08-09T18:53:00.004+03:00

mutluluk, hakkını veremediğimiz güzel bir gün gibi, arasıra arkasına dönüp bakarak uzaklaşır, kırgın mı alaycı mı belli değil...

Orhan Koçak

2010-08-01T18:23:00.002+03:00

dünyayı senin gördüğün gibi görmeyi öğret bana, ne olur.

2010-07-30T21:58:00.003+03:00

Diyelim yağmura tutuldun bir gün
Bardaktan boşanırcasına yağıyor mübarek
Öbür yanda güneş kendi keyfinde
Ne de olsa yaz yağmuru
...Pırıl pırıl düşüyor damlalar
Eteklerin uça uça bir koşudur kopardın
Dar attın kendini karşı evin sundurmasına
İşte o evin kapısında bulacaksın beni

Can Yücel

2010-07-25T16:18:00.001+03:00

Yıldızlardan birinde ben yaşıyor olacağım. Ben gülüyor olacağım bir tanesinde. Ve geceleyin gökyüzüne baktığında bütün yıldızlar gülüyor gibi olacak... Yalnızca senin gülen yıldızların olacak! Ve üzüntün hafiflediğinde beni tanımış olmak hep seni mutlu edecek, benimle gülmek isteyeceksin. Bunun için de arada bir pencereni açacaksın... Dostların gökyüzüne bakıp bakıp güldüğünü görünce çok şaşıracaklar! Onlara 'yıldızlar hep güldürür beni!' diyeceksin. Deli olduğunu düşünecekler.

Küçük Prens

bizi arıyorum

2010-02-03T03:42:00.002+02:00

Biz mi yalnızız yoksa dünyanın her zamanki halimi bu? Oysa şaşkınlık var bakışlarımızda, bir yanlışlık olmalı diye düşündüğümüz anlardan birindeyiz yine. Ben sana özlem duyuyorum şimdi. Sen gittiğin günden beri yatağıma miras kalan kokunla sohbet ediyorum geceleri. Uzun uzun anlatıyorum ona birlikte fesleğenleri suladığımız o günleri.. o yok artık, diyorum. Bir hüzün kaplıyor tavanımı, sonra yavaş yavaş örtüyor üstümü, nefes almaya çalışıyorum, başarmak ne mümkün. Bir gece daha ölüyorum ve durmadan yıldırımlar düşüyor nerde umutsuzluk varsa oraya... keşke kaçak sevişmelerizden kalan heyecanları katlayıp kaldırsaydık, birbirimize özlem duyduğumuzda tekrar kullanabilmek için. çünkü bir şeyler hareketsiz içimde, durağan, hem de ölü bir deniz kadar.. bizi arıyorum her sabah, sonra da birlikte yaptığımız ilk kahvaltıyı; ama o

cevap vermiyor...

sadece bunun için

2010-01-29T23:47:00.003+02:00

"sevgine inanıyorum hâlâ.
ben seni hâlâ sevebildiğim için inanıyorum.
sadece bunun için..."

çünkü inanmak sevginin yoldaşıydı.
ve senin küçük ellerinden tutup büyük yolculuklara çıkartan var ya,
işte o da sevginin yoldaşıydı.
hani gençlik yıllarındı, ateş gibi içimi yakardı gözlerin...
ve sen o zamanlar küçük ellerinle en fazla yüreğin kadar büyüktün.

büyük aşklar yolculuklarla başlar demiş ya şairin biri
sen de küçük ellerinle düşmüştün bu yollara
ve adın o günden sonra serüvenci olarak kalmıştı.

daha sarhoş olmayı bilmeden
aşkın şarabını kana kana içip düşmüştün bu yollara üstelik.
alıp götürmüştü seni sevgin, inancın seni götürebileceği en uzak yere.

ve sen geride uçsuz bucaksız vadiler bıraktın giderken.
bir de not
hemen altına küçük ellerinle sıkıştırılmış...

"ona da, sevgisine de inanıyorum hala. onu hala sevebildiğim için inanıyorum. ve sadece bunun için gidiyorum, sadece bunun için..."

2009-12-19T18:08:00.007+02:00

rüzgarların sonbahardan kaçırıp getirdiği yaprakları,
üstüne örtmeli sevdamızın;
çünkü yapraklar,
uçup gitmeye dünden razı gazete sayfalarından
daha az dramatik…

Asıl olan şudur ki; aslında hiçbir şey yok.

2009-08-31T20:32:00.002+03:00

Sabahın ilk ışıklarıydı. Yeni güne selam vermeden önce son bir kez uyuklamak için küçük yastığıma sıkıca sarılıp uyumaya çalışırken birden zamanın durmuş olduğunu fark ettim. Yüzyıllardır zaman durmuştu. Çok önceden izlenmiş bir video’nun sürekli başa sarması gibi bir şeydi bu. Görüntüler akıp gidiyordu fakat her şey çok önceden yaşanmış, her şey çok önceden bitmişti. Zamanın yerini alan bu görüntüler sadece beynimizi meşgul etmek için oynamaktaydı. Düşünsenize; sonsuza dek sürecek olan kısır bir döngü… birinin bu işe bir son vermesi, bu kaydı tamamı ile silip, “arkadaşlar, zaman diye bir şey yok, o da hayatımız gibi çok önceden bitiverdi,” demesi gerekiyor. Birinin bunu mutlaka yapması gerekiyor. Orada hala birileri varsa bilsin ki, çok önceden yaşanıp kayda alınmış hayatların tekrarlarıyız. Ve aslında ortada bir merdiven yok! Belki de hiç olmadı…

atlar, rüyalar, kağıttan hayaller...

2009-08-07T14:38:00.002+03:00

Hayatımda atı ilk gördüğümde 7 yaşındaydım. Annem bizi doğup büyüdüğü çiftliğe götürmüştü. Onlarca hayvanın yaşadığı, içinde kaybolabileceğiniz cinsten büyük bir çiftlikti. Oradayken kendimi büyük bir sirkte yaşıyor gibi büyülenmiş hissederdim. Hele ki atları izlerken… Hepsinin kendine has bir öyküsü varmış gibi gizemli bir şekilde kocaman gözleriyle size bakarlardı. Ve o anlarda insanın içinde yanlarına gidip başlarını okşamak için büyük bir istek doğardı. Yoksa o günün eksik kalacağını düşünür, kendini o anı yaşamak için mecbur hissederdin… İşte o günlerden birinde annem ile çiftliği gezerken bana, onların dünyanın en güzel hayvanları olduğunu söylemişti, bunu hiç unutmam. Bana göre, onlar sadece dünyanın değil, tüm evrenin en güzel canlılarıydı.

Dün gece rüyamda onları gördüm. Issız bucaksız yeşil bir vadide özgürce koşturuyor, güneşin yardımıyla koca vadide inci gibi parlıyorlardı. Ve bir şeyin farkına vardım. Bazı şeyler hep aynı kalır; atların, evrenin en güzel canlıları olarak kaldıkları gibi...

Dün gece düşündüm de. 17 yaşındaydık ve atları gördüğümüz o gün gibi büyülenmiş hissediyorduk kendimizi. Büyükbabamızın yazlık evindeydik. Galiba aşık olmuştuk... Hatırladın mı? İsmi neydi? Selvi, sevgi ya da ona yakın bir şey, öyle değil mi? O gün ikimiz de ne olursa olsun ondan uzak duracağıma dair birbirimize izci sözü vermiştik. O günün gecesi ilk işimiz birbirimizden habersiz halde gidip bir saat arayla onunla konuşmaya çalışmak olmuştu. Ama ikimiz de elimiz boş dönmüştük. Bunu yaptığımız anlaşılınca birbirimizin yüzüne bakıp kahkahalarla gülmeye başlamıştık. İnsanlar delirdiğimizi düşünüyordu. Ardından o gece sabaha kadar içip sahilde sızmıştık. Ve dostum, ne üzücüdür ki hiçbir zaman iyi bir izci olamadık biz...

O günleri bir hayli özlüyorum, arkadaşım.

Kağıttan uçak yaptığımız günleri de öyle. Bir de gemiler vardı tabii. Gemiler, kağıttan da olsa, üstüne çıkıp dünya turu atmayı hayal ettiğimiz, rengarenk boyadığımız gemiler. Zaten bu tür konularda çok yetenekliydin sen. Yaptığın uçaklar daha uzağa uçar, gemilerin daha hızlı yol alırdı her zaman. -sayende çok güzel hayallerimiz oldu bizim…- Ve itiraf etmek gerekirse arkadaşım, bu yüzden çok kıskanırdım seni. Senden iyi uçaklar, gemiler yapabilmek için yüzlerce kez denedim; başaramadım. Bir gün gerçek bir uçak yapıp gökyüzüne uçacağını söylemiştin. Ve ben buna gerçekten inandım. Hala inanıyorum. Ama bu hayalinden neden vazgeçtin, hiç anlamıyorum. Neden dostum, vazgeçmek nedir bilmezdik ki biz?

ta ra ra raaaaam!

2009-07-31T00:15:00.003+03:00

:] ölmedim tabii ki.

yakında dönüyorum. uzun, uzun, çoook uzzzzzzzun zaman sonra yeniden yazacağım. ucundan biraz. ve hala birileri varsa oralarda, onlara
bol
bol
bol
bol
bol selamlar olsun!

2008-10-28T12:08:00.001+02:00

ömrüm diyorum şimdi ömrüm
üzgün bir çocuksun sen ve yalnız
öyle kal çünkü bu dünyada
sana en çok mutsuzluk yakışıyor.

Ahmet Telli

yaz/sonbahar

2008-10-09T00:41:00.000+03:00

O zamanlar ben bir yaz genciydim. Yüzümden güneş akardı. Denizin maviliği kokardım ve geceye öyle benzerdim ki bazen, yıldızlar tünerdi senden sonra çoğu beyazlayacak olan saçlarıma. Sen de sonbahar gibiydin. İçinde bir hüzün beslerdin ve kahverengiydi omuzlarına usulca düşen saçların. Sararmış gibiydi biraz dokunuşların. Bir esinti olurdu, çeker giderdin, ucun nerede çıkar hiç kestiremezdik. Hep benden önde oldun sen. Ben kayboldum hep varlığında. Karıştım sana usulca ve sen oldum kış olup bahara varana dek. Ne zaman kendimi bulsam sen hep geride kalmıştın ve ben ne zaman sana karışmak istesem kendimden vazgeçmem gerekti. Seninle oldukça kendimi, kendimle oldukça seni kaybettim. Bilemedim. Bu işin sırrı nedir bir türlü çözemedim.

Momo

2008-10-03T02:23:00.000+03:00

Benim bir adım momo,
Diğeriyse asıldı devrimden hemen sonra gecenin bir yarısı.
Bu ateş kentinde doğup büyürken
Sadece bir adım kaldı benim: momo.

O zamanlar acı yeşeriyordu arka bahçemizde,
Tohumları ekeni hiç bulamadılar.
O yüzdendir bu kentte her şey mubah artık.

Bu kentin sararmış kitaplarda yazılı tarihinden geriye kalan tek şey
Hayalet gibi gezinen çocuklarıdır
Ve hepsinin sadece bir ismi vardır,
İkiyi onlara hep çok gördüler.

Her gün çığlıklarla sökerdi şafak
ve biz ancak o zaman anlardık
kirlenmeyen tek şeyin rüyalar olduğunu.
Bu oyun nasıl çıkmışsa artık hiç bilmem
Umutlardan evler yapılıp yakılıyor
içinde cayır cayır yanıp acıya doyabilmek için.
Çünkü bu kente düştükleri ilk günden beri
Acıyla emzirildi onlar.
Acı olmadan
-iyi bilirim-
asla düş kuramaz çocuklar.

Ama bu kentte
düşler de yasaklanacak diyorlar.
Yağmur bu kentin üstüne bir daha düş/mez artık.

kabusgecekokuarayışlar

2008-10-03T01:46:00.000+03:00

Soluk soluğa, kan ter içinde yataktan fırlayıp sakinleşmek için çırpındığımız gecelerde birbirimize anlattığımız o çok karmaşık rüyalardaki gibi bir kabusun içinde sıkışmış gibiyim. İşin kötü yanı, yanımda değilsin. Gecenin bu geç saatinde, sokakta annesini bulabilmek için çırpınan yavru kedi gibi çaresizce seni arıyorum senden geriye kalan tek şeye, yatağıma sinen kokuna sığınarak. Her dakika tekrar bulup yine kaybediyorum seni. Yüreğime bir acı gömülüyor. Gözümü kapatıp yokluğuna boğuyorum kendimi. Sonra bunun hiçbir şeye yaramayacağını yüzüme haykırıyor gece. Sabaha kadar yatağımda bıraktığın boşluğun ve özleminle boğuşmak zorunda kalıyorum. Sanki hiç bitmiyor gece. Bitmek bilmeyen seni arayışlarım gibi…

2008-09-28T01:19:00.000+03:00

Yazamıyorum. En berbat yaptığım şeyden bile vazgeçmek zorunda kalacağım sonunda. Ne yapsam olmuyor çünkü. Kahretsin.

çck

2008-09-11T23:33:00.000+03:00

Çocukken acının, gözyaşlarıyla birlikte akıp gittiğini sanırdım. Yanaklarımdan akıp yere düşerken izlerdim onları ve bir süre sonra donuklaşırdı her şey, zaman yavaşlardı ve gözlerim dalıp giderdi, tepkisizleşirdim. Kendime geldiğimde geride hiçbir şey kalmazdı, tüm acılar göz yaşlarım gibi yere düşer kaybolurdu ve o ağırlığı üzerimden atıp hafiflerdim. Şimdi ağlayamıyorum, eskisi gibi göz yaşlarımı umarsızca dökebilecek kadar lüks sahibi değilim, ki biliyorum ki ağlasam bile acılar hep kalıcıdır, hiç yok olmazlar. Çocukken işe yarayan ne varsa büyüyünce ortadan kayboluyor ve yerine büyüklerin kuralları diye tabir ettiğimiz olgular yerleşiyor. Bu düzeni bozabilmek için ne gerekiyorsa yapmaya hazır milyonlarca insan varken, bunu hiçbirimizin beceremiyor olması da bir hayli sinir bozucu. O zamanlar her şey ne kadar da basit ve sıradandı. Bir arka sokağımız vardı bizim. Orası hayatın merkeziydi. Her şeyi orada yaşadık. Gülmeyi, oynamayı, koşmayı, düşmeyi, acıyı, yarayı, aşkı, kavgayı orada yaşadık. O arka sokaktan çıkmak zorunda kaldığımız dönemden beri her şey çok daha karmaşık. O sokağa dönebilmek için mi çocuk olmayı istiyorum yoksa çocuk olup da öyle bir sokağı yaratabilme gücüne sahip olmayı istediğim için mi geçmişte arıyorum çözümü? Bu sana yönelttiğim tek ama uzunca bir sorudur ÇOCUK, aslında her cevabın kendine göre doğrusu olduğu…

"çocukken diğer çocuklardan farklı olduğumu sanırdım. uzaydan geldiğimi falan... seni tanıdığımdan beri sokaklar aynı değil, aynen çocukluğumdaki gibi..."

2008-09-07T01:14:00.000+03:00

günlüğü yoktur hüznün
hiçbir zaman da tutulmayacaktır.
serüvenlerin yorgun yeniği,
elleri titreyen yaşlı bir kadındır hüzün
ya da hasta bir tanıdıktır ancak
hepsi o kadar

Ahmet Telli

2008-09-01T16:29:00.000+03:00

Bir akşamüstü
ormanı tek bir saz yapan
en son dalda
son ışık ol,
gel,
beni bul.

Avare İlhamlar - A. Hamdi Tanpınar

2008-08-27T19:33:00.000+03:00

Yeşil pırıltılarla uçsuz bucaksız bir uçurum,
durup dinlenmeden değişen ebedî madde gibi gözlerin :
sırrını her gün bir parça veren
fakat hiçbir zaman
büsbütün teslim olmayacak olan...

Nazım Hikmet

2008-08-13T21:30:00.002+03:00

"yüzündeki o billur akşam kahvaltısı
sürgülerken özümü,
ne kadarını sustuk
konuştuklarımızın?.."

Yılmaz Erdoğan

2008-08-13T21:08:00.002+03:00

"Güvercin getirdi şiirimi geriye
Bu dünyada anlattığın kadın yok..."

Aziz Nesin

Boşuna

2008-08-13T20:20:00.001+03:00

Sen yoksun...
Boşuna yağıyor yağmur...
Birlikte ıslanmayacağız ki...

Boşuna bu nehir...
Çırpınıp pırpırlanması...
Kıyısında oturup göremeyeceğiz ki...

Uzar uzar gider...
Boşuna yorulur yollar...
Birlikte yürüyemiyeceğiz ki...

Özlemler de ayrılıklar da boşuna
Öyle uzaklardayız...
Birlikte ağlayamayacağız ki

Seviyorum seni boşuna...
Boşuna yaşıyorum
Yaşamı Bölüşemiyeceğiz ki...

Aziz Nesin

bu kent öldürmek istiyor bizi

2008-08-08T03:22:00.001+03:00

cennetten bu kente düştük düşeli
dokunuşlarımızla ortaya çıkan
tüm kıvılcımları yasakladılar
ve diyorlar ki gidip öldürün içinizdekileri,
bu kentte biz varken
hiçkimse aydınlığa geçit vermemeli.
gidip zincire vurun
hiç durmayacakmış gibi atan kalbinizi
kanatlarınızı dikenli tellerle sararız yoksa
bir daha uçamazsınız.

şu çılgın aşkımızın tarihi
gömülüyor göz göre göre
toprağın en karanlık yerine.
bizden sonra geleceklere örnek olunmasın diye.
oysa tek bildiğimiz güzellikti bizim,
ve beyazdı içimizdekiler.
çocuklara benzerdi ruhumuz,
o yüzden tanrı sürdü bizi bu kente.
bir şeyleri değiştirebilmek için direndik hep
ama çocukların gözlerini
körebe oynuyoruz diye kandırıp bağladılar.
ve acıdır ki
oyun diye bildikleri
hep karanlık ve bilinmezlik oldu onların.

şimdilerde adımıza yazılan
tutkulu aşk romanları yakılıyor teker teker
ve kıvılcımlarımızdan beslenen kentin ışıkları
kararmaya başlıyor yavaş yavaş.
ateşin rengiyle boyanıyor gökyüzü
ardından duman kaplıyor her bir yanı
umudumuz nefessiz kalıp ölünce
umutsuzluğun içinde ölüme bağlanıyoruz birer birer.

bu kent öldürmek istiyor bizi,
baharın bir daha gelmeyeceğini bile bile.

biz delicesine akan bir ırmak gibiydik oysa,
toprağa dokunuşumuzla fidanlar yeşerirdi.
işte o yüzdendir ki bu kent hep nefret etti bizden.

ve

kim ne derse desin
ben inanmıyorum
her geçen gün intiharların sayısı artarken
kuşların buralardan göçme sebebi onlar olmasın.

özletiyor seni bu yağmurlar

2008-08-03T03:14:00.000+03:00

burada yağmur yağıyor ama sen
semsiyeni almadan gel yine de
özletiyor bu çılgın sağanak seni
sırılsıklam özletiyor biliyor musun?

Ahmet Telli

acının tutanakçısı

2008-08-03T02:36:00.000+03:00

acılar yaşanıyordu yurdumda
tek tek yakılıyordu kentler
bense hep oralardaydım
daha yangın başlamadan çok,
çok,
çok,

çoook,

çok önce...

Ahmet Telli

oysa fazlasıydık biz

2008-08-02T19:39:00.001+03:00

sence nedir bizi daima yeni yolculuklara,
yeni arayışlara iten?
sence nedir doğup bir türlü ölemediğimiz bu kenti terkedişimizin sebebi?

biz ki vurulup düşsek anında kalkardık
kimsenin bu kenti bizden almasına fırsat vermeden.
şimdi bastıran karanlığın sebebi biz olduk
ve kovuluyoruz
turuncu üstüne eflatun çizgili taşlarla döşenmiş bu kentten. ve bir daha dönmemek üzere zoraki yolculuklara çıkıyoruz,
zoraki ayrılıklar yaşıyoruz
ve geride bıraktıklarımız
sadece bir gezgin diye hatırlıyor bizi.
oysa fazlasıydık biz,
görmek istemediler...

bizi daima yanlış bilen insanların çocukları olduk,
sürüldük üstüne umutsuzluk çökmüş topraklardan
ve biz gittikten sonra o topraklara gömüldü
bizden geriye kalan
savunduğumuz ne varsa.

oralardan gitmek ne bizi gezgin yaptı
ne de bir serüvenci.
sürülmüş olmanın kırık kanadıyla başka diyarlara uçmaya zorlandık.
geride hep alay edenler kaldı,
bir kez olsun vazgeçmediler bundan.
ve sadece misket oynadığımız çocuklar yolculadı bizi
onlara bizden miras kalan misketleri
buruk bir sevinçle avuçlarında tutarken.

biz ki duvarlara yazarken umudun doğuş öyküsünü
çiçekler yeşersin istedik içimizde
ve hiçbir zaman solmasınlar diye suladık onları.
renklere boğarken sokakları
insanların bakışlarındaki nefreti
yok etmek istedik sadece
bakışlara maviyi,
yeşili katmak istedik,
işte bu yüzden olacak ki kovulduk bu kentten.

önce tanrı kovdu bizi cennetinden,
hemen ardından bu kent.
oysa cesur olmak istedik sadece
anlamak istemediler...

ve

kim ne derse desin
ben inanmıyorum
her geçen gün int-i-harların sayısı artarken
kuşların buralardan göçme sebebi onlar olmasın.

dünyanın acıya en muhtaç insanı

2008-07-31T03:10:00.001+03:00

kendine en büyük iyiliktir aslında yalnızlığın,
çünkü kendinledir senin bütün savaşın.
üç asırdır bekliyorsun bir türlü gelmeyen mektupları,
kendine yazmayı becerebilsen de,
-biliyorum- ayrılıklardan bahsedeceksin satırlarında...
çünkü ayrılıklardır içindeki kanayan yarayı besleyen.
çünkü sensin dünyanın acıya en muhtaç insanı...

2008-07-31T03:03:00.000+03:00

gün doğarken selamla aynaya düşen yansımanı
hiç bu kadar yorgun çıkmamıştın geceden
ne kadar geciktirmeye çalışsan da kaybedişi
eninde sonunda gerçekleşti,
hem de mendil gibi katlanmış acıları da yanında getirerek.
olsun, gün doğarken selamla aynaya düşen yabancıyı
hala göz pınarların kurumamış
akan birkaç gözyaşıyla beslenirken kurumuş dudakların,
kendini de öpebilirsin
-yenik de olsa-
geceden sağ salim kurtulmayı başarabildiğin için..

2008-07-26T15:58:00.000+03:00

"Bende sana yetecek kadar ben kalmadı..."

Y. Erdoğan

yarım kalan hayaller

2008-07-26T15:25:00.002+03:00

Yeşil bir yola saptım geceye merhaba demeden hemen önce. Renkleri seçebilmek güzel şey, diye geçirdim içimden. Gerçekten güzel şeydi bunlar. Aklıma gözlerin geldi. Büyüsü hiç bitmeyen gözlerin… içinde ayrı bir dünya olan gözlerin… Karanlığa boğuluyordu gün, yıldızlar belirmeye başlamıştı gökyüzünde. Bir gün ışık hızına ulaşırsam seni oralara götüreceğim diye sana söz verdiğimi hatırladım o gece. Oturup oradan dünyayı izleyecektik ve ne zaman istersek o zaman kayacaktık boşluğa.

Ayaklarımı sürte sürte ilerlerken her adımda biraz daha uzaklaştığımı hissedebiliyordum doğup büyüdüğüm bu kentten. İçimde tarif edemeyeceğim farklı duygular vardı. Kafesinden kaçan kuşun özgürlükten sarhoş olmuş halde etrafta anlamsızca gezinmesine ve nereye gideceğini bilememesine benzeyen bir duyguydu bu. Beni bu kente zincirleyen ne varsa hepsini geride bırakıyordum ve o zincirleri teker teker kırdığımı hissedebiliyordum attığım her adımda. Bir şeylerden uzaklaşmak kaybetme hissini de beraberinde getiriyordu. Sonra kaybettiğimin yerine yeni bir şeyler bulup o boşluğu doldurma isteği ve umudu adımlarımı istekli atmama yardımcı oluyordu. Ben bunlardan güç alıp uzaklaşıyordum sonunda her şeyinden vazgeçebildiğim bu kentten. Yeşil bir yola sapıyordum ve geceye merhaba demeden renkleri bir kez daha keşfediyordum. Yine sen geliyordun aklıma. Yine... Yeniden... Ve gözlerin… beni o kentte nefes alınabilir yapan o gözlerin… İnsanlar gökyüzüne bakarken sonsuzluğu görür ve keşke, diye geçirirler içlerinden, keşke kanatlarım olsa da yükselip ulaşabilsem bulutların üstüne… Senin gözlerine bakarken ben kanatlanıp uçabiliyordum. Sen gökyüzüne, bulutların üstüne çıkarabiliyordun beni… Sen efsanelerde bahsedilen o kadınlardan biriydin. Sen bir mucizeydin. Benim güzel meleğim.

Gitmek beraberinde birçok sorunu da yanında getiriyor. Terk etmek ve yeniyle yüzleşme korkusu sarıyor etrafını ve hangi yöne baksan yine bunu görüyorsun. Endişe ederek geçirdiğin o dakikalarda ruhun savaş veriyor hepsiyle ve galip gelebilmek için yeteri kadar güçlüyse ruhun, bunu başarabiliyorsun. Benim ruhumu besleyen ve güçlü kalmasını sağlayan tek şey vardı. O da sen. Seni düşlediğim zaman diğer her şey sadece bir hiç oluveriyordu. Senin sayende başarıyordum her şeyi.

Şimdi küçük ellerimde saklıyorum senden geriye ne kaldıysa. Avuçlarımı açmaktan korkuyorum bazen, sıkıca tuttuklarım avuçlarımdan uçup gidecek ve geriye hiçbir şey kalmayacak diye. Çünkü bu dünyada endişe ettiğim ne varsa hepsi senden geriye kalanlar için. Seni sonsuza kadar yaşayabilmem için çırpınıyorum, nasıl zor geldiğini tahmin bile edemezsin.

Kabullenmek zorunda kalınca nasıl acıyor bilemezsin. Sen yine burda olsan keşke, tüm zorlukların üstesinden gelsem birer birer. Yanıma oturur, somurtan yüzüme bakar ve büyüleyen ses tonunla: her şey düzelecek, merak etme, eninde sonunda başaracaksın, der, sıkıca sarılırdın. Nefes alıp verişin, kalbinin atışı, teninin kokusu... Ruhum birden kendini yenilerdi, gözlerim terkar parlamaya başlardı ve içimde milyonlarca kelebek uçuşmaya başlardı. Bir anda her şey değişirdi. Her şey... Tam anlamıyla, her şey...

Beni bu kentte tutan ne varsa artık yok ve ben gidiyorum nereye varacağımı hiç düşünmeden. Bunun rahatlığını yaşarken, bana eşlik edecek birini bulunca kayboluşuma içmeyi de unutmayacağım.

Gittikçe uzarken yollar geride bıraktığım ne varsa hepsi yarım kalıyor ve ben bu yollardan birini bile tamamlayabileceğimi sanmıyorum. Çünkü çok iyi biliyorum ki sensiz olmuyor, hiçbir yol sensiz bitmiyor...

Görüyorsun, bu yazı bile sensiz bitmiyor. Diğer her şey gibi bu da yarım kalıyor, bak...

2008-07-08T19:38:00.001+03:00

"Ben seni isterim :
senin gibi güzel,
dost
ve sevgili olsun hayat..."

demiş Nazım Hikmet. Çok da güzel demiş. Piraye'ye demiş. Ne de güzel demiş. Pirayeler çoğalmalı artık bu memlekette. Soyu tükendi tükenecek onların. Yazık olacak. Ama onlara değil, bizlere...

2008-07-07T19:20:00.000+03:00

"Yaşamak ümitli bir iştir, sevgilim.
Yaşamak: Seni sevmek gibi ciddi bir iştir."

N. Hikmet Ran

2008-07-07T19:03:00.002+03:00

"Saat dört,
yoksun.
Saat beş,
yok.
Altı, yedi,
ertesi gün,
daha ertesi

ve belki

kim bilir..."

N. Hikmek Ran

2008-06-22T16:24:00.000+03:00

"Düşlerin ürperir mi
dokunsam?"

Aydın Hatipoğlu

ısırgan sözlerdir onlar

2008-06-13T18:46:00.000+03:00

günlerdir bir sözcük var ki dilimin ucunda
bir gök gürlese keşke diyorum
ağzımdan çıkarıp atabilsem onu kimseye fark ettirmeden
ve düşse bir yaprak gibi sonbahar kokan geceye.

bir çocuk gibi zincirlere
yabancı olmanın tam vaktiydi şimdi.
tükürmenin tam zamanıydı içimde biriktirdiğim ne varsa.
çünkü özgürlük adına söylenen her söz muaftı acıdan.
ki sözler ağızdan çıktığı gibi kanatlanır.
gökyüzünde çok güzel uçardı onlar, bilirim.
bu gökyüzünde her şey çok güzel uçardı o zamanlar...

2008-06-06T20:34:00.000+03:00

"Ayrılık diye bir şey yok.
Bu bizim yalanımız."

Ü. Yaşar Oğuzcan.

Aydınlığı Yüzünün

2008-05-27T21:54:00.000+03:00

Sen ey sevdalı güzel
Gülüver n'olur bir kez olsun
Yüzünün aydınlığı denktir gün kavuşumuna
Gelecek seninle kırlara koşuyor
Geçmiş türküye dönüşürken ansızın damarlarında
Nasıl da korkusuz zaman
Oluşturuyor acıyı hüzünle el ele
Gülüver n'olur bir kez olsun
Ki yaşam sensiz olmaz
Sürekli avuçlarımdasın
Yeni filizlenmiş göğüslerini ellerin sağadursun
Dolunayın hizasında bekliyorum
Kıvılcımlı öpüşlerini
Gel n'olursun.

Kaan İnce

Az kaldı, çok az...

2008-05-11T02:00:00.000+03:00

Az kaldı. Tekrar maviye dönecek gökyüzü. Ve sen balkona çıkıp yine el sallayacaksın bana. Ben gülümseyeceğim önce, elimi kaldırıp seni selamlayacağım. Sonra başımı öne eğeceğim, göz ucuyla etrafı süzeceğim, birileri fark etmişse yanaklarım kızaracak, güleceğim, sonra başımı zor da olsa kaldırıp tekrar sana bakacağım, yine orada olacaksın, kalbim deli gibi atacak, gözlerim senin gibi parlayacak, sen anlayacaksın, tebessüm edeceksin, sonra içeri kaçacaksın. Az kaldı. Eski günlerdeki gibi, bir gülümsemenle hayatım güzelleşecek. Çok az kaldı.

hiç sıfırım olmadı benim.

2008-05-05T03:43:00.000+03:00

Güzel bir güne başlamadan önce geceyi atlatmak gerektiğini herkes bilir; ama kaçımız gerçekten geride bırakmayı becerebiliyor ki geceyi? Ben çok denedim bir şeyleri geride bırakıp yeniden, sıfırdan başlayabilmeyi; fakat hiç sıfırım olmadı benim. Hiç sıfırdan başlayamadım. Öyle derine kazınmıştı ki her şey, bundan kurtulmak için daha derin kazımak gerekiyordu. Kazıdıkça yok oldu elimdekiler, kazıdıkça eksildi birçok şey. Şimdi bile denedikçe kaybediyorum elimdekileri. Geçmiş diye nitelendirilecek her şey geleceğimi oluşturuyor hala. Geride kalmış diye düşündüğüm birçok şeyin ardında sen olduğun sürece yok edemiyorum onları, arkamı dönüp uzaklaşamıyorum oradan. Bunu sana itiraf etmekten daha zor bir şey varsa o nedir, biliyor musun? Seni geride bırakabilmek mi? İşte buna içilir.

bizi arıyorum her sabah

2008-05-04T02:34:00.000+03:00

bak, tekrar çocuğum şimdi.

2008-05-02T15:44:00.000+03:00

Yaşamaya alışık bünyelerde arıyorken,
şehri terk etmek için bindiğimiz vapurda bulmuştuk birbirimizi.
Ben denizi seyrediyordum,
sen burnu soğuktan kızarmış simitçiyi.
İkimizde de var bir kırgınlık
İstanbul’un ihanetini yaşamış olmaktan kalan.
Bir de göz altlarımızdaki o şişkinlik,
bir önceki geceden kalan tozu dumana katmış yıkıntılardan…

İlk defa o gün rastladım sana,
tam yirmi üç yıldır, doğduğum günden beri.
bak tekrar çocuğum şimdi,
oyuncak atımı ısınmak için sobada yaktım,
yoksa bindirip güvertede gezdirirdim seni.

Ne de çok benziyoruz birbirimize,
soğuktan yaşaran gözlerimizi silmeden izlerken İstanbul’u.
Bir elin var senin daha önce hiç tutulamayan,
iyi ki ihanete uğramış bir yolcuyum diye geçiriyorum aklımdan,
aklım iflas etti edecek, durdu duracak,
tıpkı kalbimin sıkıntılı dönemlerini hatırlatan zamanlardaki gibi..

Şimdi
hiç düşünmeden denize atlasak keşke,
seninle ben,
benimle sen,
üç kulaç atsak varacağız sanki kız kulesine.
oraya kapatacağım ikimizi.
hiçbir kehanet gerçek olamayacak,
hiçbir yılan meyve sepetine sığamayacak,
ve İstanbul hiçbir zaman sokamayacak bizi…

ilhamsokağı

2008-04-19T04:29:00.001+03:00

hadi yeni sevinçler bulalım arka bahçemizde
biraz hüzünlü, biraz da buruk olsun.
ve yeniden güzelleşelim
perdeleri hiç açılmamış evlerde sevişirken.
bir yağmur başlasın ardından, hiç durmasın.
biz yürüyelim ilham sokağında,
su basan caddeler dahil
her şey bizi geriden takip etsin.
her balkonda bir fesleğen sulansın,
kokusu işlesin içimize,
taze heyecanlar doluversin yüreğimize.
sonra evimize gidelim yazgımızdan bize miras kalan.
ben öpeyim serçe parmağından,
sen de bana bir fincan kahve yap, ısıt içimi.
başını omzuma koy, gözlerini kapat,
ben sana anlatayım dünyanın en güzel masalını,
sen de prensesi oyna periler kulağına fısıldarken aşkımızı...

bin yıl yaşarım seni

2008-04-18T19:29:00.000+03:00

odamda yolculuktur beni sana ulaştıran
ya da umudayolculuktur aslında herkesin sır diye sakladığı...
kandahar'da güneşin gözünü alışıdır
ya da toprak kokusudur yağmurdan sonra gelen.

ağlama demiyorum;
çünkü gözyaşlarıdır seni bana getiren.
ve sahip olabileceğin en güzel şeydir birkuturenklikalem;
çünkü onlardır içimdekileri en iyi ifade eden..

şehirler arası yolculuk molasinda öpüşen çiftlerden sormaktır
seni bulabilmenin en doğru yolu...
oturup yolculuk planları yapmaktır
yeniden başlayabilmek için gereken tek şey...
çünkü, -sen de bilirsin-
hep böyle başladı birbirimizi keşfedebilmek..
tekrar..
ve tekrar..

bir masalda kahraman olmaktan geçer
bizi efsaneleştirmenin en güzel yolu.
ve kötü kalpli kralın
zulmünden kurtarmaktır güzel prensesi -elbette ki seni-
tabii ki sonunu mutlu bitirmekte yatar işin sırrı,
kucaklayıp kaçırmaktır seni bir masaldan diğer bir masala,
ve seninle sonsuzluğu yaşamaktır
zamana hiç yer vermeden hayatında.
tekrar
ve tekrar...

bir çingeneyle oturup
aşklarını konuşmaktır seni anlamanın en iyi yolu.
ya da terkedilmiş kentlerden sormaktır
yalnızlığımızın hazin öyküsünü
kelebeklerden anlamak gerekir zamanın değerini
ya da kısa süren kavuşmamızın doyumsuz hissini..
yaşanan ne varsa anlatmaktır akbabalara,
çünkü onlar bin yıl yaşar,
bizi de yaşatırlar asırlarca..
bir akbaba gibi bin yıl yaşarım seni,
sonra bin yıl daha,
tekrar
ve tekrar...

icimdekiyolculuk

2008-04-17T18:22:00.001+03:00

uzaklığına yakınlaşabilmek için
bir yolculuğa çıkıyorum sabaha karşı,
güneşin doğuşunu bekleyemeden...
kurumuş dudaklarıma bir damla su çarparak atıyorum kendimi yollara...
sahipsiz mezarlara gömülmüş şairlerin düşlerini çalıyorum
yolculuk bitene dek yakıp ısınabilmek için.
atım bile var, -donkişot kızmasın- adını rocinante koyduğum.
değirmenlere varana dek süreceğim onu,
telaşsız görünmeye çalışarak...
vardığım zaman cennetin kapasına
eve gecikmiş çocuk gibi korkuyla çalacağım kapını,
ya evde yoksan diye deli gibi kopacak yüreğim
geçen her saniye birkaçmilyon asırmış gibi gelecek.
zaman durup durup akacak dalga geçercesine.
midem kasılacak yine, o günde olduğu gibi...
orada, kapının ardında durup; "kim o?" diye soracak mısın?
yoksa benim olduğumu anlayıp kapıyı hemen açacak mısın?

beyazlar yüzüyor mavide, haydi selamla!

2008-04-05T02:35:00.001+03:00

biz eskiden de böyleydik seninle..
bir elimizde çocukluğumuzun önlenemez yaramazlıkları,
diğer elimizde ilk cigaranın baş döndüren dumanı,
her şeye inat,
gülümsüyoruz tepemizden geçen,
şeklini deniz kızına benzettiğimiz buluta...

o bankta otururken...

2008-04-01T00:32:00.002+03:00

gökyüzü kendi maviliğinin derinliğine dalmış yine.
sen o iflah olmaz yunan tanrılarınla,
ben akdeniz’in can yakan haylazlığıyla el ele tutuşmuş,
geçmişin hesabını yapmadan,
önümüzden usulca geçen beyaz tenli gemileri selamlıyoruz
bir gün bize tekrar geri dönmelerini ümit ederek.

günlerden o gün...

2008-03-31T03:43:00.002+03:00

yüzü denize çevrili bir bankta oturmuş
martıların düşürdüğü ekmek kırıntılarını bölüşüyoruz seninle.
bize bu kadarı yetiyor çünkü,
biz kendimizden başka her şeye tokuz...

yusuftutan

2008-03-18T15:32:00.001+02:00

benim de mucizelerim var;
başımı yastığa koyup
uyumak için çırpınışlarımda ortaya çıkan...
yusuftutanların dilinden bir türlü düşmeyen o ezgilerde bahsedilen...
kimse anlamıyor oysa,
pencere kenarında öten serçelerin açlığı kadar gerçek...

altınişlemelisandık

2008-03-18T15:28:00.001+02:00

benim de mucizelerim var;
kilidini, kapağını kapattıktan sonra yutup,
büyükbabamdan bana miras kalan altın işlemeli sandıklarda sakladığım…

elmalıçocuk

2008-03-16T07:19:00.002+02:00

benim de mucizelerim var,
sanki hiç yokmuş gibi davrandığım.
oysa yüzümden anlaşılır her şey,
ne kadar yalan söylersem o kadar fazla kızarır yanaklarım.
ve "elmalı çocuk" diye kalmıştır adım;
çünkü kızaran yanaklarımı gören herkesi
"elmalı şeker yedim" diye kandırmaya çalıştım...

göktendüşenmeleğindüşbahçesindekimucizeleri

2008-03-12T06:33:00.001+02:00

Uykulara dalarken unutursun sanıyorsun ya her şeyi, öyle sanılan anlardan birinde sarı çiçekler açtı düşlerimdeki arka bahçeme. İçimde yarattığın hüznü kovmak istercesine büyümeye başladılar. Oysa bir başına yetiyorsun tüm dünya ormanlarının yanıp kül olmasına. Boşuna umutlanma demiştim ona; o hiç vazgeçmedi. Şimdi sarı çiçekler var içimde boylu boyuna uzanan, kopartıp sana uzatamadığım…

İçtim O

2008-03-12T06:11:00.001+02:00

İçtim o bin yıllanmış testiden, içtim, içtim,
Örtüler arasında yeryüzü beğenisiyle
Ayışığını paylaşırdı bacakları,
Öptüm ayak parmaklarını, öptüm, öptüm.

Ortaoyunumuzun dekoru bir kağıt mendil
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Cemal Süreya

Ne var?

2008-03-11T07:01:00.000+02:00

Banyomun buğulu aynasından izliyorum kendimi. Üzerimde bir şeylerin bulanıklığı var. Duşun altındayken bile kurtulamıyorum bundan. Yüzüme düşüyor saçlarım. Yokluğunda bin bir parçaya bölünen hayatımı düzeltmek için çabaladığım yıllardaki gibi isteksizce düzeltmeye çalışıyorum onları. En azından kendine iyi görün diyorum. Hemen karşımdaki şu buğulu aynadan yansıyan adamda ne var, biliyor musun? Saatlerdir duşun altında umutla beklemesine rağmen bir türlü üzerinden akıp gitmeyen bir kadının izleri var… Senelerdir sen hariç tüm dünyadan kaçmak için uğraşan bu adamın içinde ne var, biliyor musun? Bu kayıp şehrin sokaklarında kaybolmuş insanların yalnızlıkları, uyku bilmez kedilerin yavrusunu ararken hiç bitmeyen inlemeleri var. En çok da bir türlü söylenemeyen sözlerin ağır yükü… Bu adamın içinde sen varsın, giderken unutulmuşlar var, dönüp geri alınamayacaklar, bir daha asla istenemeyecekler var…

Peki ya senin içinde ne var? Bakımsız parklarda oturup uzaklara dalmış bakışlarından başka? Herkese bakıp, her yüzde ondan başkasını göremiyor olmandan başka? Kalbine, yüreğine küsmüş olmaktan, yitirildiğini düşündüğün, hiç bitmesin diye adaklar adadığın o gecelerin özleminden başka ne var içinde? Altından kayıp giden benliğine, o olmadığı sürece, “dur” demekten bile kendini aciz hissetmekten başka ne var içinde, söyle bana? Bir elin alnında, geçen her dakika biraz daha hüzünlü, biraz daha bitkin, kendini biraz daha yenilmiş halde hissedip derin derin iç çekerek camdan dışarıyı izlerken, yağan yağmurda koşuşan insanları, ıslanmaktan korkmayan aşıkları, her damlada biraz daha temizlendiğini düşünen insanların o rahatlığını kendinde arayıp bulamamaktan başka ne var içinde? Benden başka ne var? Giderken bende unuttuklarından başka ne var? Bir daha geri dönüp alamayacaklarından, bir daha isteyemeyeceklerinden başka ne var içinde, söyle?

senin var mı?

2008-03-07T02:37:00.001+02:00

İnsan mutsuzluktan ölebilir mi? peki ya uykusuzluktan? ikisini birbiriyle çok bağlantılı bulduğumdan soruyorum. mesela, uykusuzluk çekiyorsan eğer, bir şeylerin eksikliği vardır içinde. mutluluk gibi. uyuduktan sonra uyanmaktan korkmak gibi. bunu hiç istememek gibi. bir hayal kırıklığı daha yaşamayı göze alamamak gibi. saçmalamak gibi. saçmalamaktan korkar mısın hiç? benim buna verebilecek bir cevabım yok mesela. senin var mı?

reise der hoffnung

2008-03-07T00:52:00.000+02:00

Görünmez olabilmenin sırrını elime geçirdiğim an değişecek her şey. işte o zaman dünyada sadece ikimiz varmış gibi rahatça oturup iki çift laf edebileceğiz. belki arada sırf canım istedi diye öpebilirim seni. beni geri çevirmeyeceğinin rahatlığını yaşayarak hem de. heyecandan üstümde kahve dökebilirsin sen de. kahve lekesini çıkarmak için lavaboda yırtınmama gerek kalmaz böylece. o halde oradan uzaklaşıp milyarlarca insanın yaşadığı bu gezegen sadece bize aitmiş gibi birbirimize sıkıca sarılarak o uzun yolda, bitecek diye endişelenmeden yürüyebiliriz. istersen eğer, kaldırımda oturup dondurma yerken önümüzden geçen arabaların içindeki insanların hayatlarını tahmin etme oyununu bile oynayabiliriz. unutma, her kırmızı arabada kırık bir kalp vardır. her mavi arabadan kanatlanmak isteyen birileri çıkar. her beyaz arabanın içinde küçükte olsa bir günahkar mutlaka vardır. ben kahverengiden çekinirim en çok. çünkü onun gömdüğü birileri hep olur. geride bırakmak zorunda kaldığı. unutmamak için kendini o rengin içinde boğduğu... dahası da var ama.. mutluluğu, huzuru, acıyı, hüznü anlayabileceğin arabalar geçecek önümüzden. ve hepsini doğru tahmin edeceğiz. çünkü insanı insan yapan ne varsa bu oyunun içinde olacak. yanılmaktan korkmak yok, oyunun böyle bir kuralı da yok. sadece insanların paylaşmak istediği ama buna bir türlü cesaret edemediği şeyleri çekip alacağız içlerinden. ve onlar uzaklaşana kadar serbest bırakmayacağız onları. sonra kaybolacaklar, insanlar onlardan kurtulacak, dünya biraz daha güzel hale dönüşecek. belki zamanı gelince, hoşuna gittiyse, iksirimiz bitince, diğer insanlarla, yüklerinden kurtulmuş insanlarla aynı kaldırımda oturup dondurma yerken tekrar bu oyunu oynayabiliriz, kim bilir?

ote toi de mon soleil

2008-02-21T20:50:00.002+02:00

1 - Geçen her dakika sinir katsayımı yükseltiyorsun. Böyle yapmaya devam edersen, tüm sinirimi üzerine boşaltmak zorunda kalacağım. İşte o zaman canın gerçekten çok yanacak. Diyorum ki bi yok olsan, sırra kadem bassan, kaybolsan; istersen görünmez de olabilirsin, yeter ki dur, stop, sitop, istop, pause, sonsuza kadar…

2 - Herkeste samimiyetten içtenlikten yararlanma “/mode on”. Cheesecake muamelesi görüyor olmak da cabası. İşte bak, sinir katsayım 2 kat daha yükseldi. Sakinleşmem lazım; çünkü gökdelenlerden fazlasıyla nefret ediyorum.

3&1 - Hakikaten, neyin nesiydi o öyle?

2008-02-06T22:29:00.000+02:00

birgüninceparmaklıküçükbirelgelipdüzeltecekherşeyi
bençokayrılıkyaşadımonuniçinbirleşikyazdımhepsini

mys

2008-02-02T16:57:00.000+02:00

Rüyamda onunla uçtum. Unutmaz artık.

knights of takhisis vs ninjas in pyjamas

2008-01-25T17:51:00.000+02:00

uzun dönemde hepimiz ölüyüz bebeğim; hala fark edemedin mi? neyin savaşını veriyorsun benimle; hepimiz yitik bir zamana dönüşeceğiz, ağlarken çıkardığın sesler geçmişe karışacak. yine de seviyorsun ya beni, sinirleniyorum feci şekilde. ve ben sana ne kadar geride kal dediysem, o kadar yakınlaşıyorsun bana. beter olması gerekecek kadar kötüyüm ben bebeğim; ama sen çok iyisin, gitmen gerekiyor zamanı gelmişken; ama sana anlatamıyorum bunları, hiç dinlemiyorsun beni.

aradan onca zaman geçmiş, hala bir tekrar vurmakta hayatlarını. başa sarıp yeniden yaşıyorlar her şeyi, milyonlarca parçaya bölünmüş kalplerinin acınası haline umursamadan. acıyarak bakıyorum onlara zaman zaman; ama bir yanları da çekiyor beni içlerine. sanki sonsuzluğa vuracak kadar öze inip arındırmışlar ruhlarını diğer her şeyden. bu kadarına dayanamayacağımı düşünüp değiştiriyorum kanalı, yeni bir hikayeye başlamış olmanın verdiği heyecanla tüm dikkatimi ona veriyorum, bir öncekinin daha ne kadar devam edeceğini düşünmemeye çalışarak…

2008-01-22T22:47:00.000+02:00

Rüya gerçeğe ne kadar yakın olursa, uyandıktan sonra duyulan acı o kadar büyük oluyor.

YY

2008-01-01T04:11:00.000+02:00

Merhaba Yenı Yıl, benim adım Mich.
Kabalığımı bağışla. Aradan birkaç saat geçti ve ben hala sana kendimi tanıtmadım, affedersin. Süryani şarabını deli gibi içip şişenin dibine vurmak için yırtınmakla meşguldüm o aralar. Çünkü sadece o şarap diğer şeyle aynı hissi yaratıyor bende, çünkü o şarap kalbimdeki sızıyı biraz olsun alıp mideme doğru gezintiye çıkarıyor. Midem ağrıdıkça kalbim birkaç saatliğine olsa da rahat rahat çarpıyor, yüzümde aptalca bir sırıtmayla birlikte. Sadece o şişenin dibine vurunca sızılar yer değiştiriyor. Yeni Yıl, umarım beni anlıyorsundur; çünkü bu sene beni anlamana gerçekten çok ihtiyacım olacağını düşünüyorum. Bu yılda senden beklentim sadece bununla da sınırlı değil. Birçok şey istiyorum senden. Bunların hepsinin gerçekleşmesini ve bu yılın geçen diğer 22 yıldan daha farklı olmasını bekliyorum; benim için, ailem için, arkadaşlarım için, kısaca tüm sevdiklerim için… Seninle karşılaşacağımız güne bir hafta kala ajanda edindim kendime. İçine olmasını istediğim şeyler, ihtiyacım olan şeyler, düzelmesini istediğim şeyler, hep devam etmesini istediğim şeyler, değişmesini istediğim şeyler, bitmesini istediğim şeyler… hepsini tek tek yazdım. Bir sayfalık bir liste oluştu ve inan hiçbiri olmayacak gibi değil.Yastığımın altında saklıyorum ajandayı. Gerçekleştikçe üstlerini çizmeyi düşünüyorum. Benim için onları gerçekleştirmeni bekliyorum. Bu sene beni hiç üzmeyeceğini ümit ediyorum. Ve sana Merhaba, diyorum, Merhaba Yeni Yıl, ben Mich. Elimde gerçekleşmesini istediğim şeylerin bir listesi var. Doğum gününde mumları üflerken bile dilek dilemeyen birinden beklenmeyecek bir hareket, kabul ediyorum. Ben seni şaşırttım, sıra sende, listedekileri gerçekleştirip şimdi de sen beni şaşırt!

2007-12-24T02:18:00.000+02:00

seni düşünmekten beni alıkoyan şey nedir bu hayatta? ve eğer bunu yanıtlayabilirsen al ay senin olsun.

78126873 731623 3662626

2007-12-11T18:12:00.000+02:00

Bir parça çalıyor içinde senden fazlasıyla olan. Yine eskiye dönüyorum. Önümde boş bir soda şişesi, onun yanında kırmızı ruja boyanmış beyaz izmaritler dolu küllük var. Yatağım dağınık, üstüne penceremden vuran güneş ışığı yokluğunu daha bir belirginleştiriyor. Sağımda boydan bir ayna, uyandığım her sabah seni düşündükten sonra orada kendimi görüyorum, hala nasıl uyanabildiğime bakıp bakıp şaşırıyorum. Kolumda son ayrılıktan 6 ay 7 gün önce hediye ettiğin bilekliğim var; üstüne “unut” diye yazdırdığın… Ne desen tersini yaptığımı bildiğin için yazdırmıştın ya, herkese bir garip geliyor bu. Bense inadına tersini yapıp, unutmuyorum. Ve sen yine kazanıyorsun, ben kaybediyorum. Ardından bir parça daha çalıyor içinde senden fazlasıyla olan. Ben yine eskiye dönüyorum.

poltergeist

2007-12-05T18:35:00.000+02:00

Sigaramı rüzgara karşı yakıyorum, ve dumanı çekiyorum içime bir katil gibi üşümeye başlamadan hemen önce. Martılardan medet uman denizadamını beklemeye başlıyorum hava kararmadan. Söyleyecek bir çok şeyin olduğunu bile bile içimde tutuyorum denize karşı söyleyeceklerimi. Gözlerine bakıp sevgimi içimde tutmaya çalışırken boğulacak gibi olmama benziyor bu. Anımsıyorum sonra, birlikte yediğimiz her horoz şekerinin bize yıllar sonra bir dönüşü olacağını. Kırmızıya boyanmış dudaklarımızla öpüşmüştük ilk, hatırlar mısın? Kırmızıyı işte o zamanlardan tanıyorum ben… Sunay Akın derdi, kırmızının, yani aşkın bir elbise hırsızı olduğunu, bizi de onun gibi çıplak bırakmıştı aşk, sarıya boyanmış duvarlarıyla güneşe gözünü kırpmadan bakan çocukluğumuzun evinde. Şimdi dostlar bekliyor beni o sarı duvarların önünde, görüşebilmek için. Bense uzun zamandan beri ağlama duvarı diyorum oraya, insanlar bu yüzden gülümsüyor bana, ben ağlıyorum. Geçen zamanın aşımına rağmen çatlayan duvarların renkleri solmuyor orda, ne tuhaf. İnadına geçmişi anıyor benimle birlikte, en iyi dostum sensin, diyorum, en iyi dostum sarı duvarlar. Ve yine o beliriyor önümde, ardından yağmur geliyor, gülümsüyoruz, gözlerime uzun uzun bakıp yalnızlığı anlatmaya başlıyor. Yağmur değildir yağan, diyor, şemsiyeler tek kişilik yapıldığından beridir yağmur değil yağan, yalnızlıktır. Bir şemsiyenin altında, yağan yalnızlıktan korumaya çalışıyorum kendimi ben de, olmuyor, ondan kaçtıkça yalnız kalıyorum. Uzaktan düşen, yağmur damlaları olmuyor şemsiyeme, senin buharlaşıp yağan ıslaklığın tıkırdatıyor siyah renkli şemsiyemi. Kaçtıkça yalnız kalıyorum, yalnız kaldıkça düşüyor damlaların… Ve bitirmeye çalışıyorum senin için ne yaşadıysam yazdıklarımı da. Beceremiyorum; çünkü onun gibi ben de kabuğunu koparmadan ne bir elmayı soyabildim ne de iyileştirebildim bir yaramı...

Giderken

2007-12-05T17:23:00.000+02:00

Bilerek mi yanına
almadın giderken
başının yastıkta
bıraktığı
çukuru?

2007-12-01T21:06:00.000+02:00

bir gülüşe kalıyorsa her şey, mutluluk bu kadar yakınsa bana, ellerini tutabiliyorsam sana seni sevdiğimi söylemeden, başarabiliyorsam gözlerine uzun uzun bakabilmeyi, ve içimden geçen onca şeye rağmen güçlü kalabiliyorsam karşında, dünyanın hakikaten var bir sırrı benim çözmeyi başarabildiğim…

ups!?

2007-11-25T20:49:00.000+02:00

hamsterlarımdan biri yavruladı ama hangisi bilemiyorum. sadece birinin dişi olduğunu düşünüyordum ama yanılmış da olabilirim. 5 6 tane yavru var şimdi kıpkırmızı, tüysüz ve yer fıstığı kadar. hatta yer fıstığına o kadar benziyorlar ki hareket etmeseler öyle olduklarına inanabilirdim. stres bastı arkadaşlar. kendi hallerine bıraktım. ne zor işmiş yavru mavru olayları. ki kedim de köpeğim de balığım da zamanında yavruladı, alışkınım buna ama her seferinde aynı stresi yine yaşıyorum. bu yüzden onları kendi hallerine bıraktım ve "doğanın kanunu bu, bir döngüsü var, buna karışıp bozmaya çalışmanın mantığı nedir, onlar bu döndü içinde ne yapacaklarını bilirler" diye kendimi rahatlatmaya çalışıyorum. tüysüz halleri pek bi fena. amanın.

hadi say bakalım : 1, 2, 3 ...

2007-11-19T20:26:00.000+02:00

bill gates saniyede 300 dolar kazanıyormuş. oldu, dedim. sayıyorum : 1, 2, 3; artık cebinde 1000 dolar var! sonra yine sayıyorum: 1, 2, 3; artık onun 1000 doları daha oldu! sonra 1000 dolara 1 ay boyunca tatil yapmadan 18 saat çalışan insanlar geliyor aklıma, hemen hesap yapıyorum; eğer 1 ayda 30 gün varsa, 30 günde 720 saat var, 720 saatte 43200 dakika var, 43200 dakikada tam olarak 2592000 saniye var. böylelikle 1 ayda tam 2592000 saniye olduğunu söyleyebiliriz. 1 ay boyunca gecen her saniyede 300 dolar kazandığını düşünürsek tam olarak 777600000 dolar ediyor ki, oha diyorum, belki de ben yanlış hesaplıyorum, çünkü inanılmayacak bir hesap çıkıyor karşıma. sonra yine sayıyorum: 1, 2, 3 ve yine o 1000 dolar kazanıyor. ben 10 dakikadır onun kazandığı parayı hesaplamaya çalışıyorum, 10 dakika da 600 saniye geçiyor, 600 saniye boyunca o 18.000 dolar kazanıyor, ben yerimde sekiyorum. ama mesele bu değil zaten. mesele resimdeki bu adam. ona bakıyorum, 3 saniye geçiyor, bill 1000 dolar daha kazanıyor, o hala birilerinden yardım bekliyor. aradaki uçurumu düşünüyorum, sonra o uçurumdan düşüyorum, düşüyorum, düşüyorum, o kadar yüksek ki, bir türlü dibi bulamıyorum, düştüğüm süre boyunca saniyeler geçiyor, o saniyeler paraya dönüşüyor, dönüştükçe uçurum büyüyor, büyüdükçe uçurum ben ve bizim gibiler hep düşüyor. bu adam düşüyor. dünyanın yarısından çoğu düşüyor. dünyanın kendisi düşüyor. inançlar, umutlar, mutluluklar ardımdan düşüyor, onları havada görüyorum, düştükçe hızlanıyorlar, hızlandıkça benden önce düşmeye başlıyorlar, kaybediliyor bir şeyler, havada kalıyor her şey, sonu gelsin artık, diyorum, sonu hiç gelmiyor. düşmekten sıkılıyorum, bu adama dönüyorum, hadi bir oyun oynayalım seninle, diyorum; adı, "Üçe kadar saydım, bill kazandı 1000 dolar!"

les trois mousquetaires

2007-11-17T03:34:00.000+02:00

amanın! artık benim de hamster'ım var. daha doğrusu hamsterlarım! taaa antalyalardan ucağa almadıkları için otobüs ile getirttiğim, ikisi kahverengi, biri beyaz olmak üzere tam üç tane hamsterım var!

beyaz olan dişi, iki manyak erkeğin arasında kalıyor yine, oturup izliyorum dakikalarca, brezilya dizileri gibi; birbirinden farklı ama ikisinin de ayrı bir elektrik alan iki erkeğin arasında kalmış bir kız, ona sahip olabilmek için neredeyse birbirlerini yiyen 2 erkek... evet, dizilerden pek farkı yok. bembeyaz, tatlı mı tatlı, diğer iki erkeğe nazaran parmağınızı uzattığınızda yalayan dişi hamsterımı görmelisiniz. diğer ikisi fena ısırıyor yahu. olamaz böyle bir şey. haşin erkek tiplemesi işte, rollerine fena odaklanmışlar sanırım. belki de üçüncü bir erkeğin işlerine parmağını sokması pek hoşlarına gitmemiştir, kim bilir?

yakında fotoğraflarını çekip buraya upload etmeyi planlıyorum. isimlerine gelince, daha belli bir şey yok. ama bir ara üç silahşörlerin isimlerini koymayı bile düşünmüştüm vallahi; athos, porthos ve aramis! fena olmazdı hani, ama dişi olan işi bozuyordu, şimdilik askıya aldım.

efendim, onlar hakkında anlatacağım çok şey var ama, şimdilik kısa kesiyorum. beslediğim hayvanlar kervanına bir yenisini daha eklemiş olmanın verdiği keyifle bu akşamlıkta bu kadar. yakın zamanda tekrar görüşmek dileğiyle, aloha!

hastayım ey ahali!

2007-11-15T00:55:00.000+02:00

havalar fena soğudu. ben de biraz üşütmüşüm. tüm gün evdeydim, dışarı çıkmaya cesaret edemedim. insanın tüm bedeni nasıl olabilir de bu kadar ağrıyabilir ki? iki gün önce yapmış olduğum halısaha maçının bedelini böyle mi ödemek zorundayım ben? üstelik yenildik! anlaşılıyor ki, sadece zaferin değil, yenilginin de ağır bir bedeli var. kahretsin, ağrımayan yerim yok…

neyse ki artık bebek var! ağrıdan sızıdan geberecek de olsam, beni gülümsetmesini bilecektir. Eh bu hayatta en önemli şeylerden biri kişinin hangi durumda olursa olsun gülümseyebilmesi ise, büyük bir iş başaracağım sayesinde.

ayrıca, mercimek corbası yapmasını iyi bilen gönüllüler aranıyor. müracaat içeri lütfen. gönül işleri bana ters, derseniz bir miktar para da öderiz, no problemos.

işte yepyeni bir başlangıç

2007-11-14T06:26:00.000+02:00

değişiklik iyidir tabii. ben sevdim açıkçası. ve o çok tatlıydı, onu görünce tüm dizaynı değiştirmek istedim, dayanamadım. onun için yaptım burayı. bir süreliğine böyle kalacak. o öyle güldükçe, o öyle baktıkça ben hep keyifli şeyler yazacağım. bu aralar onun gülümsemesine çok ihtiyacım var. gerçi kimin yoktur ki?

adının ne olduğunu bilmiyorum, o yüzden kendim bir isim koymayı düşünüyorum. sizin de isim konusunda bir fikriniz varsa açıkça beyan edebilirsiniz, hiç kızmam, bilakis çok sevinirim.

acayip sevmek diye bir şey varsa eğer, işte bu odur sevgili yurttaşlarım! içimde olan bu saf sevginin vatana millete hayırlı olmasını temenni eder, iyi sabahlar dilerim!

heheeeyt.

too late

2007-11-09T15:00:00.000+02:00

Bir portakal ağacı olabilirdim oysa… ya da Süpermen.

artık
çok geç.

<3 Amiina

2007-11-06T02:39:00.000+02:00

Kızlar sizi seviyorum. Gerçekten ama… Böyle karşılıksız, bir beklenti olmadan, sadece seviyorum. Öyle şeyler yapıyorsunuz ki bazen, bunları bir insan yapmış olamaz, diyorum. Şaşırıyorum, şeşubeş oluyorum, şeşubeş dubara, yapma bana numara, diyorum. Çok fena saçmalıyorum. Enteresan şeyler oluyor, yanı başımdan bir yaratık çıkıp üstüme atlayacakmış diye korkuyorum. Yusuf yusuf atıyorum. Sonra sizi tekrar dinliyorum, sakinleşiyorum. O yaratık Kardanadam’a dönüşüyor, üşümesin diye ona şapkamı takıp boynuna atkımı sarıyorum, bana teşekkür ediyor, bir melodi mırıldanırken oradan sekerek uzaklaşıyorum. Ve o melodi hep sizinki oluyor <3

anonymous dreamers from dreamland

2007-11-03T05:15:00.000+02:00

Benden gittiğin günden beri içimde bir boşluk oldun sen. Yeni gelenleri de kara delik gibi yutuverdin. Yerine başkalarını ne kadar koydumsa dolduramadım seni. Ne kadar uğraştımsa olmadı. Her sabah uyandığımda aynaya baktım; sen yokken her geçen gün biraz daha silindiğimden emin olmama rağmen. Sen yokken hiçbir kahvaltıda kızarmış ekmek yiyemeyeceğimi bilerek oturdum masaya. Her sabah evden çıkarken, işten dönüp eve geldiğimde yine seni bulamayacağımı, dönmüş olmayacağını bilerek kapattım dış kapıyı. Ve sabah kapattığım o kapı sensiz boşluğa açıldı hep. İşten bunalınca sesini duymak için telefonuma sarılıp evimizi arayamadım hiç. Eve döndüğümde kapıyı bana açıp elimden çantamı almayacaktın bir daha. Hep kendim açmak zorunda kaldım kapıları arkasında senin olmadığını bile bile. Öyle zor geldi ki bazen bu; kapının önüne diz çöküp geri dönmeni, senin bana dönüp: "Hiç vazgeçmeyeceksin değil mi? Hadi kalk içeri girelim," demeni düşledim binlerce kez. Sen hayatıma girmeden önce senin gibi biriyle olmayı, sen olduktan sonra hep benimle olmanı, sen gittikten sonra geri dönüp benimle kalmanı düşledim.Yeri geldi, seni düşlemeyi düşledim.

Delinin tekiyim ya ben; sen öyle demiştin. Pek bir şey değişmedi, ben hala öyleyim. Sadece daha fazla özlüyor, daha çok düşlüyorum seni. Buradayım hala. Kapının önüne diz çöküp geri dönmen için dua etmiyorum ama ; düşlüyorum bazen. Ve hala vazgeçmedim. Sen derdin ya, hiç vazgeçmeyecek misin, diye. Hayır, vazgeçmedim. Seni özlemekten, seni düşlemekten hiç vazgeçmedim.

waiting for a sign

2007-10-31T05:19:00.000+02:00

Uzun bir yolculuktan yeni çıkmış yorgun bir gezgini oynuyordum dün gece. Her şeye yeniden başlamak için atılmış yeni bir adımın sürüklediği bu baharat kokan kentte tüm insanların yüzlerindeki o alışılmadık ifadeyi görünce bir şeylerin değiştiğini anlamıştım. Bundan 7 yıl önce terk ettiğim bu kasabanın şimdilerde yeni bir yüze büründüğünü görünce içimde bu kentten kalan birkaç güzel şeyin de terk ettiğim o gün yitirildiğini yeni fark ettim. Sandığımız, var olduğunu düşündüğümüz onca şeyin, geçmişimizi oluşturan değerlere tekrar dönüş yaptığımızda aslında öyle olmadığını anlamak ne kadar acıtıyorsa canımızı, bir o kadar da bölüyor tüm hayallerimizi binlerce parçaya. Ruhu parçalanmış yorgun bir gezgini oynamak ne kadar ağır geliyorsa bana, bir o kadar da yüzüme vuruyor yeni bir adım atmanın aslında hiçbir şeyi düzeltmediğini. Elimizde kalan birkaç pamuk ipliğinin hiçbir şeyi bağlamaya ve bizimle birlikte sürüklemeye yetmeyeceğini görünce bükülüyor boynumuz ıslak dallar gibi. Kırılmıyor belki ama, bükülüyor… Bir daha ne zaman kuruyacağını bilmeden, güçsüz halde bekliyoruz zamanın geçmesini, baharın gelmesini.

Beklemenin ne kadar ruhu sıkan bir şey olduğunu gerçekten anlamak için birkaç tren yolculuğu yapmak gerekiyor. Geride bıraktığın insanların istasyona gelip tren kalkmadan hemen önce kolundan tutup seni geri götürmesini bekliyorsun. Bunu beklerken trenin gelip seni bu şehirden kaçırmasını da aynı anda beklemek kafayı çok karıştırıyor. Daha iyi bir hayatı, rahat bir nefes almayı bekliyorsun. Beklediğin onca şey arasında, beklemekten sıkılmış halde, bu sıkıntının bitmesini bekliyorsun. Beklemekle geçen, yeşermeyi bir türlü beceremeyen bu hayatın daha ne kadar devam edeceğini bilmeden, bunun da bitmesini beklemekle zamanını geçiriyorsun. Zor oluyor istasyonlarda oturup, zamanını hayatında bir şeylerin gerçekleşmesini beklemekle geçirmek. Beklenilen onca şeyin arasında tek bir şey gerçekleşiyor ; sadece birkaç dakika gecikmeyle istasyona varan tren... Sana sadece binip gitmek kalıyor. Trene binip kompartımanda otururken dışarıyı izliyorsun, kalabalığın arasından birinin fırlayıp sana "in" demesini umut ederek. Bekliyorsun… Gerçekleşmeyen onca şey gibi bu da gerçekleşmiyor. Tren yavaş yavaş istasyondan ayrılırken pencereden dışarı sarkıp arkaya bir kez daha bakıyorsun; ve onun dediği gibi : Dışarıda kamyonlar kavun taşıyor, sen hep onu düşünüyorsun…

They Made Frogs Smoke 'Til They Exploded

2007-10-29T03:53:00.000+02:00

if you only knew the power of the dark side!

2007-10-27T02:49:00.000+03:00

when the world is mine, your death shall be quick and painless!

nihahaha!

Peach, Plum, Pear

2007-10-25T04:37:00.000+03:00

Seninle oturup meyve sepetini kucağıma alıp güle eğlene, boğula boğula, tıka basa yiyip çimlerin üzerinde uzanırken gökyüzünü izlemeyi söyledim. Bulutlara şekiller uydurup içlerinden bizim evimizi bulmayı özledim. Üzerimize üşüşen karıncaları, börtü böcekleri kovalamayı, içine girdi diye huylanmanı, deliler gibi kıvranıp çığlıklar atarken gözlerindeki o ışıltıyı görmeyi özledim. Dünyanın döndüğüne dair bir kanıttın benim için. Şimdi elimde ne bir kanıt var, ne bir meyve sepeti, ne de dünyanın kendisi…

2007-10-25T02:34:00.000+03:00

utangacım, rol icabı sevişemem, lütfen ısrar etmeyin.

Happy Birthday!

2007-10-24T22:43:00.000+03:00

Mutlu yıllar sana!

(Nasıl unutmadığımı ben de bilmiyorum?!)

2007-10-24T13:03:00.000+03:00

houston we have a problem!

not surprise for me

2007-10-19T02:29:00.000+03:00

Buralardayım ben, buralarda. Sadece meraklandırmayı seviyorum. Arada sırada ortadan kaybolup kafa dinlemeyi, insanların arkamdan "nereye kayboldu bu?" demesini, koca pastanın içinden fırlamayı ve ben buradayım demeyi seviyorum sadece. Her gün değil de arada sırada ortaya çıkıp insanları şaşırtmayı, uzun zamandan sonra beni görünce yüzlerinde beliren o ifadeyi seviyorum, bir de bana çok içten gelen o anki hareketlerini. Yoksa buralardayım canım, sadece görünmez moda girmiş ortalıklarda geziyorum. Ayrıca insanlara farkedilmeden bir bankta oturup gün bitene kadar onları izlemeyi seviyorum. Hiçbir şey yapmadan saatlerce oturup cocukları, çiftleri, martıları ve yaşlı amcaları izlemeyi seviyorum. Ama görünmeden... bir köşeden... yoksa doğallığı kalmıyor. Ben o doğallığı seviyorum. Ortaya çıkıp herkese görünüp açıklamamı yaptıktan sonra yine ortadan kaybolma zamanı. Parmakla sayılacak kadar olan meraklı arkadaşlarıma buradan selamlar. Ölmedim, evet. Yine kurtulamadınız benden. Yakında tekrar görüşürüz.

2007-10-13T05:22:00.001+03:00

“Bilmiyorum… Belki bir gün biz de gülümseriz hayata; kim bilir?”

Karanlığa karşı...

2007-10-13T05:08:00.000+03:00

Nereye gidersen git, gerçek hiç değişmeyecek. Çünkü, hiçbir şey “biz” olabilecek kadar tam değil. Birleşik Ruhlar Diyarı’ndan kaçmış tutkulu bir çifti oynadık biz gecenin tam üçünde Elanor vadisinde. Yeni bir maceraya atılmak ancak bu kadar tehlike yaratabilirdi iki firari için. Bunu oynamayı başarabilmişken daha neyi kanıtlamak zorundayız hayata, söyler misin? Yarım olarak yaşayabilmeyi mi?

Peki, bu mümkün olabilir mi?

Hiç sanmıyorum.

Nasıl?

2007-10-10T01:45:00.000+03:00

Karanlığın gülümsediği bir an… gölgelerin gece yarısı nöbetleri, çevreyi saran rüzgarın uğultusu, kediler, siyah siyah kediler, gözleri her şeyin inadına parlayan üşümüş kediler, bir kıvılcım çocukluğumun şokunu yaşatan elektrik direğinden, taşları dağınık sokağımın kaldırımında yığılıp kalmış bir sarhoş, unutulan her şeyin geride kalan yıkıntısını anımsatan kaldırım ve sarhoş, sonu hep çıkmaza vuran yollar, döndükçe başımı, hayatımı döndüren dünya, midemi bulandıran kısır döndü, saatin 3:20’yi gösteren yüzsüzlüğü, acımasızca çıkardığı o ses, tik tak.. tik tak... bir telefon, sesini duyup kapatan bir yalnız, sesini duyup kapatan bir özlem, bir hasret, bir yıkım...ve gecenin bir yarısı buna hiç şaşırmayan, arayanın kim olduğunu her zaman anlayan ruhu kayıp bir adam, kızgın, yedimilyonyediyüzkırkikibin yıldır uyuyamayan bir adam… bir yatak, herkes kokan dağınık bir yatak, yenilgi kokan, üzüntü kokan, göz yaşı kokan bir yatak… çarşafı koyu vişne çizgileriyle, kan kırmızısı renginde olan bir yatak… uykusuz adamın hiç sevemediği bir yatak, yedimilyonyediyüzkırkikibin yıldır üstünde hiç uyuyamadığı bir yatak… bir oda, 5 duvarı olan, tavanına Samanyolu çizilmiş bir oda… duman kokan, griye çalan, her duvarında geçmişinin onda bıraktığı izler görülebilen bir oda… bir bina, 2. dünya savaşından çıkmış yıkıntı içindeki bir bina, her şeyden darbe yemiş argın bir bina, içindekileri ile birleşmiş, hepsinden bir parça alıp acı gibi gerçeğe dönüşmüş, nefes alabilen bir bina…

Ve orada bir sokak var...

nasıldiyehiçsorma...

Bir günde bir çok şey...

2007-10-03T05:18:00.000+03:00

Bir bakıyorum yediden yetmişe herkesin adı umut. Bir bakıyorum göz yaşı oluyor dökülen gökyüzünden. Hiçbir şey 2 dakika duramıyor yerinde. Hep bir değişkenlik, hep bir kayıp, hep bir üst üste katlanış, sonra ağırlığın altında ezilmeler… İçim çok dolu, sıkılıyorum, tv’nin karşısına geçip bana bir yerden tanıdık diziyi izlemeye başlıyorum. Kendilerini kayıp yıldızları bulmaya adamış insanların arkasından durup bakmaktan usanmış, kendi kayıp yıldızını bulmak için uzaklara, çok uzaklara gitmek için sabırsızlanan amatör bir gezgini oynuyorum son bölümde. Neyi değiştirebilirim, diye soruyorum kendime. Cevap verebilecek bir moda girememenin vermiş olduğu rahatsız edici sessizlik ile baş başa kalıyorum bir süre. Kimsenin sıkıntıda olmadığı, yüzlerde sadece tebessümün görülebileceği ve martılara ekmek atmakla zamanın geçirebileceği bir döneme göç etmek istiyorum o an. Yıllar akıp gidiyor; silik silik, geçmişte hiçbir iz bırakmadan. “Boşluk” denilen şey tam olarak bu olmalı diye geçiriyorum içimden. Aydınlanabilmiş olmanın verdiği huzuru bozulmasın diye buzluğa bırakıp geriye dönüyorum, çocukluğumun o en can alıcı sahnesine. Gözleri kocaman, elleri küçücük kızı öptüğüm sahneye. Islak dudaklar, kırmızılık, şaşkınlık, içimde birmilyonbeşyüzbindörtyüz kelebek… Sadece kendi geçmişime yolculuk yapabildiğim zaman makinemi açık arttırmada satmayı planlıyorum. Planlarım tutmuyor. Ne arttıran oluyor ne de alan. İkinci bir planı devreye sokmalıyım diyesim hiç yok; çünkü hiç ikinci bir planım olmuyor. Her yıl biraz daha göğe yaklaştığımı fark ettiğim sokağımda yine zift gibi bir çalışma yapılıyor. Asfalt döküldükçe seviniyorum. Dökülen her asfaltta biraz daha yükseliyorum ama kaldırımlar benim kadar şanslı olmuyor. Kaldırımlar alçalıyor. Onların adına çok üzülüyorum. Onları geride bırakıp evime gidiyorum. Odama girip duvarlarımla selamlaşıyorum. Herkesin dört duvarı oluyor, benim ise beş. Her duvarımı farklı bir renge boyuyorum. Boyacı ben olup, emeklerimin karşılığı olarak kendime aynada en az 1 kez gülümsüyorum. Aslında her şeyi sırf kendime gülümseyebilmek için yapıyorum. Bu, dünyanın en zor şeyi gibi geliyor. Kendime gülümsemeyi başarabilmek bana, yaşamak için çok uzun süre yetiyor. Penceremden kafamı çıkarıyorum, izlemeye başlıyorum. Bir arka bahçem var, yemyeşil. Bir çok hayvanı içinde barındırıyor : ökse kulak, buluberi, tepeline… dünyanın en güzel hayvanlarını orada besliyorum. Bir gün hepinizi o bahçeye, hayvanlarımın eşsiz güzelliğini görmeye davet ediyorum. Onları doya doya izledikten sonra her gün 1 saat bisikletimle boyutlar arası gezintiye çıkıyorum. Sepetsiz. Gezide sadece ben ve bisikletim oluyor. Her şey geride kalıyor ve ben gitmek istediğim her yere gidebiliyorum. Bu duyguyu hissetmekten, rüzgarın yüzüme vurmasından aşırı zevk alıyorum. Sonra geri dönüyorum. Bahçeye girip hayvanlarımı seviyorum. Akşam oluyor. Yıldızlar beliriyor. Uzanıp onları izliyorum. Sonra uyuyorum. Sabah oluyor. Güneş vuruyor yüzüme. Yeni bir gün doğuyor…

2007-09-26T21:26:00.000+03:00

Bazen mutlu oluyorum; Allah Allah? Olacak iş mi bu?

Beni hala şaşırtabiliyorsun hayat, ilginçtir.

Jenny beni sev.

2007-09-23T20:25:00.000+03:00

14 September 2007, Helsinki Town Hall
Jenny (28)
"I like this second hand shirt, because it's tattered and extraordinary. Gold and glitter are my long time favourites. I often wear black or white. I like cardigans, leather jackets and scarves. I like to mix different elements like old and new, tattered and brand new clothes. Lately I've been inspired by autumnal colours. My grandmothers inspire me constantly, too."

demiş. bırak desin. o ne dese doğrudur. ne dediği de beni ilgilendirmez. helsinki'de olmalıydım. üzüldüğüm tek nokta bu. 28 yaşında olması da problem değil. ben her şekilde varım jennnniiieaeae... duy sesiimii...

kokko kokoakokonkokko kokokokkoko
saippuakalasalakauppias

son olarak,

ki ki ki ko ko ko glu glu vak vak vak.

Creating a new story

2007-09-21T03:25:00.000+03:00

Masallar bu kadar acımasız olmaz sanırdık ya, öyle değilmiş. Bir masalın içinde sıkışıp kalınca anlaşılıyor bazı şeyler. Kendimi kaybedip, daha doğrusu seni kaybedip bir çıkış yolu aradığım sürede buldum işin sırrını; yanılıyormuşuz. Masallar bile yeri geldi mi kötü yazılabiliyormuş. Ve masalların bile korumasız olduğunu görünce insan, kahraman olmayı bile istemiyor. Kahramanlar ağlıyor çünkü. Ben de ağlıyorum bazen. Ve kendi masalımızda kahraman olmamayı ne kadar dilediysek, işte o kadar başımıza geldi istemediklerimiz. Bu o kadar üzdü ki bizi, bu o kadar yaktı ki yüreğimizi, bence kendi masalımızı kendimiz yazmalıyız, diye fısıldadım kulağına. Gülümsedin önce, sonra: “Neden olmasın?“ dedin gözlerimin içine bakarak.

Önce bir gökyüzü yazmıştım içinde kendimizi kaybedebileceğimiz; hiç unutmam. Ardından uçsuz bucaksız bir ovada koca bir ağaç, kocaman gövdesi olan. İçinde seninle yaptığımız bir ağaç evi. Ama üstü açık; her gece uzanıp gökyüzündeki yıldızları seyredebilmek için. Şekiller uydurabilecektik yıldızlara istediğimiz kadar. Ben bir şemsiye bulacaktım. Sen bir küçük ayı. Bir sınırımız olmayacaktı. Gün doğmayacaktı biz istemeyene kadar. Bir sınırsızlık yazmıştım, dünyaya inat. Dönmeyecekti dünya. Zaman olmayacaktı. Her şeyi yaşayacaktık doyasıya. Hep yanımda olacaktın. Sırt üstü uzanıp yıldızları sayarken başımı çevirdiğimde seni yanımda uzanırken görecektim, gözlerini gözlerime dikmiş gülümsüyor haldeyken. Hepsini en ince ayrıntısına kadar yazmıştım; çok iyi hatırlıyorum. İkimizin dünyasını öyle güzel yaratmıştım ki, kıskanacaktı tanrılar, biliyordum. Bu yüzden içimde vardı bir endişe, istemeden de olsa yüreğime yazdığım. Biraz da korku üstüne üstlük. Her korktuğumuz şey başımıza gelecek diye bir şey yazmadım oysa ki. Nerden geldi, nasıl oldu bilmiyorum. Başımı gökyüzüne doğru kaldırdım. Bir anda kararmaya başladı saymaya bile fırsat bulamadığımız yıldızlar. Ardından ağacımız çürümeye başladı. Sonra evimizden olduk. Etraf bir karanlık bir karanlık… Zar zor seçiyorum seni. Sonra gözlerimi kaybettim; göremiyordum hiçbir şeyi. Sonra ellerimi; dokunamadım sana. Sonra sesin gitti. Ardından da sen kayboldun. İkimiz için yazdığım dünyamız bir anda yok oldu. Nasıl oldu, nerden geldi bilmiyorum. Karanlık bir anda gelip yuttu bizi. Kendi masalımızda doyasıya yaşayamadık. Hep masal olarak kalmayı bir türlü başaramadık.

Şimdilerde gerçekliğin içinde dolanıp duruyorum. Hiç de göründüğü kadar karmaşık değil. Bir şey eksik olunca içinde, içi tamamen boşalmış görünüyor. Olmasa da olur dediğimiz onca şeyden biri diye yorumluyorum hayatı. Gökyüzünü ise hiç söylemiyorum. Bir şeyler var yarım yamalak. Solgun, bulanık, sararmış. İnsanı heyecanlandırmıyor bile bakarken. Nasıl bu kadar zevksiz yazılabilir, nasıl bu kadar eksik bırakılabilir, diye sitem ediyorum kendi kendime. Oysa bir suçum yok. Sadece bir başkasının yazdığı masalın içinde küçük bir roldeyim ben. Ama oynuyorum onu. Belki de bu yüzdendir kendime olan sitemim, diyorum.

Ve zaman geçiyor.
İyi ya da kötü, bu masalın içinde zaman çok çabuk geçiyor.
Ama eksik.
Ama boş. Ama anlamsız.